Pedaleur bedankt!

Karolien heeft namens Rob belangeloos spullen voor de wielerschool in Cuba meegegeven:
Pedaleur bedankt!

Daar zullen de jongens daaro  haarstikke blij mee zijn!

(met die witpaarse Castro shirtjes: dat waren wij als bezoekers, van CanbiCuba)

Naproefje

Het fotoalbum van de doe-vakantie in 2013 heb ik "vorige week alvast" afgedrukt:

Fotoalbum

http://onlinefotoalbum.hema.nl/jouw-fotoalbum-bekijken/88ea0c7d-6bce-4bb8-86ea-42b8a88af07b

Veel plezier ermee!

Ruud bedankt!

Na een verhaatlje over de wielerschool in Havana heeft Ruud, spinning- en fiets-maatje bij http://rtcdepedaleur.nl/,
spontaan spullen voor de wielerschool in Havana meegenomen.
Ruud, bedankt!

http://wimgoescuba.blogspot.nl/

Hoi,

Dit jaar ga ik weer naar Cuba.

Mocht je op de hoogte gehouden willen worden van mijn voorvallen daaro,

kun je me volgen op:

http://wimgoescuba.blogspot.nl/

Vorig jaar bleek internet op Cuba duur en bijna niet voorhanden, daarom wil ik collega Piet SMSjes sturen die hij op de site kan plaatsen.

Groetjes

Wim

Even een berichtje van Piet

Als Wim in Cuba is zal ik zijn SMSjes op de site zetten.

Een nieuwe poging in 2014...

Nuo ja, eh, het liep niet helemaal zoals gepland in 2013, daarom: een nieuwe poging in 2014!

Tunnel visie

(niet helemaal chronologisch, maar verhaaltje wil ik achteraf toch plaatsen)

In Nederland ben je als fietser zo verwend, dat je in een fietsbaar buitenland mogelijkheden verkeerd in kunt schatten. Je mag soms op de snelweg fietsen, maar op sommige straten, bijvoorbeeld in Havana, weer niet. Verkeersverrassingen te over.

Stevige trap

Stralend weer, op weg naar een afspraak bij de ambassade, dus op tijd komen! De richtste weg loopt via een korte tunnel, daar steven ik nu snel op af. Aanhoudend toeterende automobilisten wijzen me erop , dat ik daar niet mag fietsen. Maar gelukkig: ik zie dat er parallel aan de autobanen een glad soort fietspad loopt.

De fiets erop getild. Voor zo’n klein stukje doe ik mijn zonnebril niet af. Suizend snel rijd ik de donkerte in. Vlak voor me doemt een grove stalen trap op.

Remmen! Het voorwiel klapt tegen het stellage omhoog, het achterwiel schopt me over het lompe bouwsel. Dreunend kom ik op mijn hoofd terecht. Ik sta verdwaasd op. Checken: bloed op het fietsshirt, door kin en boven mijn oog, door de bril die mijn wenkbrauw binnendringend verboog. De gescheurde  fietshelm heeft wel zijn werk gedaan. En ik heb niets gebroken, tanden zijn nog heel, wat een mazzel. De kromme voorvelg heeft de voorband lek geknald; de achtervelg is  tot scheurens ingedeukt.

De schuine voorbuis is aan de onderkant ingedeukt, ‘opgelopen’ in wielertermen. Maar ja, het is een stalen frame: thuis een nieuwe buis erin, beetje richten en gaan, toch? Nu moet ik verder met de fiets over de schouder. Ik strompel de tunnel uit. Shit, de stuurtas met camera, die zit niet op de fiets! Weer terug, de tas ligt er gewoon nog en deze klik ik aan het stuur. Verschrikt wijzen mensen me na, met de hand voor de mond. Een behulpzame vrouw gebaart: policlínica. Bezorgd begeleidt ze me daar naartoe. Onderweg mogen we de fiets bij een bedrijfje binnenzetten.

Kokette uniformen

In de polikliniek wordt ik snel geholpen door een kleine donkere verpleegster. Met netkousen.

Ik ga op de behandeltafel liggen, ogen gesloten, liever blind voor wat komen gaat. Zachtmoedige  prikjes rond ogen en kin. Wat een leuke verpleegster eigenlijk. En die netkousen… Ik waan me in de wat minder nette film The worlds luckiest patient. In Cuba lopen zelfs politieagenten rond met die frivole kledingstukken. Ik moet daar nog een foto van maken: dat vind ik nou echt een kenmerkend verschil tussen Nederland en de Cariben. Zou die speelse kleding niet iets zijn voor de Nederlandse agentes? Dan…met een plotse por wordt ik uit mijn dromerij verstoord. Dat is snel gegaan, die zuster is naast wonderschoon ook nog eens vakbekwaam!

 Mañana wordt ik weer op ons controleafspraakje verwacht. Ik sta weer buiten en bedenk me: de behandeling was gratis. Het Cubaans communisme heeft dus ook mooie kanten. Ik charter een taxi en haal de fiets op. Op naar de casa: daar ga ik de hospita’s, Mariluz en Vivian, schrik aanjagen.

Ietwat onhandige Engelsman

“Mister Bien, que pasa?” Mr. Been? Misschien heb ik die bijnaam wel verdiend door wat onbeholpen voorvallen: beroving, door de politie opgepakte Cubaanse vriendin. Maar voor Spaanstaligen is “Wim” moeilijk uit te spreken: de W wordt een B  en een ìh wordt al gauw een ie. Maar het troostkadootje bewijst het tegendeel. 

Wel jammer van de rest van de fiestvakantie. Ik zal me nog een week in Havana moeten vermaken. Niet erg, er zijn vervelender steden. En leven is verhalen kunnen vertellen, toch? Als ik straks thuis kom ben ik een verhaal en een paar stoere littekens rijker…